Geçen hafta sonu evime, İzmit'e gittim ve oradan size pişmaniye tarzı bilimum hediyelik eşya yerine bir blog yazısıyla döndüm.
Mutlu musunuz?
Hiç sanmam.
Neyse, yazıya dönelim.
Konu İzmit olunca, başlığı İzmit'ten ayrılırken sesi tanıdık insandan duyduğum son kelime olan, Varınca Ara'yı başlık olarak seçtim.
Öncelikle İzmit hakkındaki keywordleri veriyorum sırayla;
-Sanayii(evet iki i ile)
-Membaa(evet iki a ile)
Sıkıcı bir yazı olma yolunda ilerliyor yazı. Bakalım nasıl devam edecek.
Belgesele başlayalım o zaman.
İlk fotoğraf, İzmit'in en meşhur buluşma yerlerinden biri olan Hakikat Kırtasiye önü.
Gün geçmiyor ki bir çift veya arkadaş grubu Hakikat'ın önünde buluşmasın.
Resimde gözüken masum genç ise buluşmaya sonradan dahil olmuş; fekat buluşma yerine koşarak gelmiş istekli bir arkadaş.
Bazı aksaklıklar ve unutkanlıklar yüzünden geç kalınan buluşmadan sonra +60 kitlesine hitap eden pastaneye doğru yürüyüş ve güzergah üzerindeki deeşik (sanırsam onları en iyi niteleyen sıfat bu) köprüler.
Ve o kafe;
Çaylar içildi, yemekler yenildi.
Şimdi sıra çirkin bir olaydan bahsetmeye geldi.
Önde gördüğümüz sarmaşıklarla kaplı olan şey aslında eski bir binaya ait bir duvar ve sırf arkadaki eski belediye binasının görünmesini engellediği için yakıldığı söyleniyor. Hayır, engellediği bina da dünya güzeli bir bina olsa. İşte o bina;
Bu bina ile bitişik olan ve Belsa Plaza diye adlandırdığımız binanın ise bizim, İzmit gençleri için anlamı büyüktür. Şimdiler de 20'li yaşlarda olduğumuzu tahmin ettiğim İzmit gençleri ilk defa burada "internet cafe" kavramıyla tanışmıştır.
Sırada ise en az 5 kere kapanan ve yine en az 6 kere açılan zehirli dönerci var;
Son olarak ise İstiklal Caddesi'yle yarıştığı iddia edilen Fethiye Caddesi'nin üstten bir görünümü;
İşte böyle!
Çok bir gazeteci kıvamında oldu bu yazı ama sonuçta belgeselcilik kolay meslek değil.
